Αφήνουμε την ίδια να ξεδιπλώσει τη λαμπρή ιστορία της μεγαλύτερης ίσως Αρτινής αθλήτριας στη συνέντευξη που μας έδωσε με φόντο το ιστορικό μας Γεφύρι

Ερ.: Βάσω τι πιστεύεις ότι θα μείνει περισσότερο στη μνήμη σου από την μεγάλη καριέρα που έχεις κάνει σαν αθλήτρια;

Απ.: Πιστεύω ότι όταν ασχολείσαι με τον αθλητισμό και ειδικότερα με τον πρωταθλητισμό υπάρχουν πολλές ξεχωριστές στιγμές που μένουν στη μνήμη σου είτε όμορφες είτε άσχημες. Στην αθλητική μου καριέρα βίωσα και τις δύο, αλλά σίγουρα αυτές που θυμάμαι πιο έντονα είναι οι πιο όμορφες και είναι πολλές.

Πέρα από τα Πρωταθλήματα, τα Κύπελλα, τα ευρωπαϊκά παιχνίδια με την «Α» αλλά και την Εθνική ομάδα και βέβαια η συμμετοχή μου στην Ολυμπιάδα της Αθήνας, τα οποία όλα αυτά τα γράφει η Ιστορία και η στατιστική, νομίζω ότι αυτό που θα μείνει περισσότερο όχι μόνο στη μνήμη αλλά και στη ψυχή μου είναι ότι μέσα από τον αθλητισμό διαμόρφωσα μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα ,έγινα δυνατή στο σώμα και τη ψυχή, γνώρισα πολλούς και σημαντικούς ανθρώπους. Ταξίδεψα και είδα χώρες και λαούς με διαφορετική κουλτούρα και νοοτροπία από τον ελληνικό  και γενικά πιστεύω ότι έγινα καλύτερος άνθρωπος μέσα από όλο αυτό το αθλητικό μου «ταξίδι». 

Εξάλλου λένε ότι μεγαλύτερη σημασία έχει το ταξίδι που κάνεις και οι εμπειρίες που αποκτάς μέχρι να βρεις το τελικό σου προορισμό, την «Ιθάκη σου».

Ερ.: Αφιέρωσες τα καλύτερα χρόνια της ζωής σου στον Αθλητισμό και μάλιστα στο πιο δύσκολο και απαιτητικό κομμάτι του που είναι ο πρωταθλητισμός. Σου έλειψαν πράγματα που θα μπορούσες ίσως να κάνεις, ή και αντίστροφα, βρήκες κάποια άλλα που δεν θα τα ξανασυναντούσες εάν η βασική σου ενασχόληση δεν ήταν ο αθλητισμός;

Απ.: Η ενασχόλησή μου με τον αθλητισμό έγινε γιατί ήταν κάτι που μου άρεσε από μικρό κορίτσι. Είναι κάτι που αγαπάω με εκφράζει και έγινε πλέον τρόπος ζωής για μένα. Ήταν μια συνειδητή επιλογή οπότε δε μπορώ να πω ότι μου έλειψαν πολλά πράγματα. Ίσα-ίσα κέρδισα πολλά και σαν αθλήτρια αλλά και σαν άνθρωπος μιας και μέσα από τον αθλητισμό ήρθε κάτι πολύ σημαντικό για την ζωή κάθε ανθρώπου, η επαγγελματική αποκατάσταση. Αυτός ήταν κι ένας βασικός λόγος που έμεινα στην Άρτα, γιατί κακά τα ψέματα, μόνο από το χάντμπολ δε μπορεί να λύσεις το βιοποριστικό σου πρόβλημα. 

Ερ.: Τι σκέψη έχεις για το μέλλον, μέχρι πότε πιστεύεις ότι θα προσφέρεις σαν αθλήτρια; θα σε δούμε κάποια στιγμή και στην προπονητική;

Απ.: Παίζω στην «Α» από το 1988 και νομίζω ότι έφτασε η ώρα να κρεμάσω τη φανέλα μου και να πάρουν τη σκυτάλη οι νεότερες αθλήτριες. Αν πάρουμε το πρωτάθλημα, πράγμα που ευχόμαστε όλοι φέτος αλλά ταυτόχρονα και αρκετά δύσκολο, θα σταματήσω και πιστεύω ότι θα είναι ο καλύτερος τρόπος να κλείσω τη καριέρα μου μ' ένα τίτλο.

Αν δε το πάρουμε, σίγουρα θα συνεχίσω να βοηθάω την ομάδα, αλλά με την προπονητική δε το βλέπω ν' ασχολούμαι γιατί πιστεύω ότι το να προπονείς και να καθοδηγείς μια ομάδα είναι πολύ μεγάλη ευθύνη.

Απαιτεί ταλέντο, γνώσεις και το πώς αυτές θα μπορέσεις να τις  μεταδώσεις στους αθλητές σου και σ' αυτό το κομμάτι πιστεύω ότι υστερώ. Άρα λοιπόν νομίζω ότι ο προπονητικός ρόλος και η καθοδήγηση μιας ομάδας  δε θα μου ταίριαζε, γιατί όλα αυτά τα χρόνια έχω μάθει να δέχομαι και να υπακούω σε εντολές από τους προπονητές μου για να συνεργάζομαι αποτελεσματικά με τις συναθλήτριές μου.

Ερ.: Η Αναγέννηση έχει συνδέσει το όνομα της με τα πρωταθλήματα, πιστεύεις ότι μπορούμε και πάλι να πατήσουμε κορυφή; Και αν ναι, τι βήματα πρέπει να γίνουν;

Απ.: Τα 12 συνεχή Πρωταθλήματα και τα 10 Κύπελλα που έχει κατακτήσει η «Α» είναι ένα μοναδικό και απλησίαστο ρεκόρ όχι μόνο για το χάντμπολ, αλλά για όλα τα ομαδικά αθλήματα. Τα τελευταία 15 χρόνια υπήρχε μια φουρνιά αθλητριών ξένων και Ελληνίδων που πέρασαν από την «Α» με μια εκπληκτική χημεία μεταξύ τους, προπονητές με πολυετή θητεία στο πάγκο της ομάδας και μια διοίκηση οικονομικά εύρωστη και με περισσότερο ζήλο. Αυτή η ομάδα έφτασε στο ζενίθ της και όπως ήταν φυσιολογικό έκανε το κύκλο της.

Το να πάρουμε ξανά το πρωτάθλημα είναι δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο. Στην «Α» πλέον άρχισε από φέτος η ανανέωση της ομάδας με την προσθήκη παικτριών στη γυναικεία από τα τμήματα Νεανίδων και Κορασίδων,με άφθονο ταλέντο, που μακροπρόθεσμα και την ενίσχυση της ομάδας με 2-3 ξένες μικρές και ταλαντούχες παίκτριες μπορούν να τη κρατήσουν ψηλά και να τη κάνουν να πρωταγωνιστεί και τα επόμενα χρόνια.

Σίγουρα αυτή τη προσπάθεια πρέπει να τη στηρίξουμε όλοι διοίκηση, σπόνσορες, παλιές παίκτριες, γονείς, φίλαθλοι αν θέλουμε πραγματικά να συνεχίσει να υπάρχει αυτή η ομάδα.

Εδώ θα ήθελα να ευχαριστήσω πάρα πολύ τους βασικούς χορηγούς της ομάδας την Ι.Ο.Ν ΑΕ και το ΠΤΗΝΟΤΡΟΦΙΚΟ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟ ΑΡΤΑΣ καθώς και διάφορους επιχειρηματίες της περιοχής που βοηθάνε οικονομικά πάρα πολύ την ομάδα και διαφημίζονται βέβαια μέσα από αυτή, ενώ πολύ σημαντική είναι η ηθική και υλική υποστήριξη που έχουμε από τη Νομαρχία και το Δήμου Αρταίων.

Ερ.: Υποκειμενική η επόμενη ερώτηση και πιστεύουμε ανάλογη θα είναι και η απάντησή σου. Όταν σταματήσεις κάποια στιγμή, ποια παίκτρια σκέφτεσαι "να χρίσεις" για διάδοχό σου;

Απ.: Δε μ' αρέσει σαν έκφραση η λέξη «διάδοχος» και δε σκέφτομαι τουλάχιστον εγώ να χρίσω κάποια αθλήτρια έτσι, γιατί πολύ απλά δεν είναι στην αρμοδιότητά μου, και θα δικαιολογήσω αμέσως την άποψή μου.

Πιστεύω ότι κάθε αθλητής, όπως και κάθε άνθρωπος, είναι μοναδικός, έχει τη δική του προσωπικότητα, το δικό του ξεχωριστό χαρακτήρα και πορεύεται ανάλογα στη ζωή του μέσα κι έξω από τα γήπεδα. Στην «Α» αυτή τη στιγμή υπάρχουν, ευτυχώς, αρκετές αθλήτριες με μεγάλο ταλέντο που μπορούν με πολλή δουλειά και λίγα λόγια να συνεχίσουν να κρατάνε ψηλά το ατομικό τους επίπεδο και παράλληλα την ομάδα. Θα είναι αδικία λοιπόν να χρίσω κάποια διάδοχό μου. Αυτό θα το κρίνει η Ιστορία και η πορεία της κάθε αθλήτριας κι όχι εγώ.

Ερ.: Για να φτάσεις τόσο ψηλά, σίγουρα σε βοήθησαν κάποιοι προπονητές, θα ήθελες να αναφερθείς ιδιαίτερα σε κάποιους ή κάποιον από αυτούς;

Απ.: Σαν αθλήτρια γνώρισα και συνεργάστηκα με πολλούς προπονητές. Πρώτα απ' όλα όλους τους σεβόμουν αν και κοντραρίστηκα είναι η αλήθεια με 1-2 χωρίς όμως να κρατήσει καμία πλευρά κακία. Έμαθα να παίρνω από το καθένα οτιδήποτε καλό το οποίο βοηθούσε το παιχνίδι μου και το χαρακτήρα μου.

Δε μπορώ να μην αναφέρω το πρώτο μου προπονητή που με «έκλεψε» από το μπάσκετ και με πήγε στο χάντμπολ και στην «Α» και μου έμαθε, εκτός από τα πρώτα βήματα του αθλήματος, τι σημαίνει ήθος και ταπεινότητα το Γιάννη Γαρουφαλλή. Στην «Α» μετά ήρθε ο μεγάλος Βούλγαρος προπονητής Σίμπι Ντοϊτσίνοφ που θεμελίωσε το χάντμπολ στην Άρτα σε Άνδρες και Γυναίκες. Θα ήθελα να αναφέρω όλους τους προπονητές που πέρασαν από την Α, για να μην αδικήσω κανέναν, κάπως έτσι:

Νίκος Γιώσκος: κατάφερε να δώσει μαχητικότητα και παραμένει θαυμαστής και φίλος της ομάδας.

Τάσος Βέργος. Άλκης Παπαχρηστάκης: έδωσαν νέα πνοή στην ομάδα και μας έμαθαν τι σημαίνει φιλότιμο.

Γιάννης Καραμπίνας: μαζί του πήραμε το 1ο Πρωτάθλημα δουλεύοντας σε επαγγελματικά πρότυπα.

Τίμπι Μιλέα: ένας μεγάλος προπονητής που έφυγε πρόωρα, αλλά άφησε το στίγμα του στην ομάδα.

Νομίζω με τον Τίμπι η «Α» έπαιξε το θεαματικότερο χάντμπολ.   

Μιχαήλ Αξένοφ: ένας τζέντλεμαν των γηπέδων κι όχι μόνο. Μαζί του μάθαμε να παίζουμε καλύτερη άμυνα, ακόμη κι εγώ που μ' αρέσει περισσότερο η επίθεση.

Μίνκο Ζαπριάνοφ: πήραμε βέβαια το 10 Κύπελλο μαζί του, αλλά ήταν άτυχος γιατί ήρθε σε μια δύσκολη και μεταβατική στιγμή της ιστορίας της Α. Το 2ο αστέρι στη φανέλα έχει και τη δική του σφραγίδα.

Σωτήρης Ντάλας: ταλαντούχος και ανερχόμενος προπονητής. Κάνει αθόρυβη και καλή δουλειά στις υποδομές της «Α» και είναι παθιασμένος με το άθλημα. Αυτό προσπαθεί να περάσει φέτος στην ομάδα, πάθος και διάθεση. Ελπίζω να μη ξέχασα ή αδίκησα κάποιον. Και στην Εθνική ομάδα συνεργάστηκα με πολλούς προπονητές Έλληνες και ξένους, θα μπορούσα να τους γράψω αλλά φοβάμαι ότι θα ξεχάσω κάποιον και δε θέλω.

Το μόνο που θέλω είναι ότι τους ευχαριστώ όλους πάρα πολύ γιατί από το καθένα πήρα τις πιο σωστές συμβουλές που με βοήθησαν να γίνω καλύτερη αθλήτρια και ολοκληρωμένος άνθρωπος.

Ερ.: Βάσω, η μεγαλύτερη τιμή για σένα ήταν όταν άναψες τον Ολυμπιακό βωμό στην πόλη μας στους Ολυμπιακούς του 2004 όπου και πήρες μέρος. Θύμισε μας τους κυριότερους σταθμούς στην καριέρα σου;

Απ.: Είναι πολλοί και σημαντικοί οι σταθμοί που σημάδεψαν τη καριέρα μου, και θα' θελα να τους πάρω χρονολογικά. Αν και έχουμε κατακτήσει 12 πρωταθλήματα και 10 Κύπελλα με την «Α» και το καθένα το χάρηκα ξεχωριστά εκείνα που θα θυμάμαι πιο έντονα είναι το πρώτο πρωτάθλημα και το πρώτο κύπελλο, καθώς και το 12ο και το 10ο πρωτάθλημα και κύπελλο αντίστοιχα. Επίσης η συμμετοχή μας σε ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ, σε μια γιορτή του ευρωπαϊκού χάντμπολ, που πετύχαινε για πρώτη φορά ελληνική ομάδα στο άθλημα, καθώς και η παρθενική ελληνική νίκη μας σε ομίλους με τη φημισμένη ρουμάνικη Βαλτσέα. Μάλιστα εκείνη τη χρονιά αναδείχθηκα και 6η σκόρερ της διοργάνωσης. Στιγμές και εμπειρίες  μοναδικές.

Αξέχαστη θα μου μείνει και η συμμετοχή μου στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004 και συγκεκριμένα η τελετή έναρξης που τότε πραγματικά κατάλαβα σε τι μεγαλειώδης διοργάνωση έπαιρνα μέρος, που για κάποιους αθλητές είναι όνειρο ζωής, και ότι άξιζε όλος αυτός ο κόπος της σκληρής προπόνησης που κάναμε 2,5 χρόνια πριν. Δυστυχώς όμως στο αγωνιστικό κομμάτι της Ολυμπιάδας οι αναμνήσεις είναι οδυνηρές, γιατί δεν καταφέραμε να κάνουμε ούτε μία νίκη με αποτέλεσμα να τερματίσουμε τελευταίες.

Αφήνω σαν τελευταία ανάμνηση τη μεγάλη τιμή που μου έκανε το Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης μας, ν' ανάψω, σαν τελευταία λαμπαδηδρόμος, τον Ολυμπιακό Βωμό στην Άρτα το 2004. Ένιωσα την αγάπη του κόσμου και τη δικαίωση μου σαν αθλήτρια που ασχολήθηκα με το χάντμπολ. Τους ευχαριστώ πάρα πολύ όλους από τα βάθη της καρδιάς μου...

Ερ.: Πρώτα η Βέροια, μετά η Άρτα και τώρα η Πάτρα κατακτούν τα πρωταθλήματα. Αλήθεια γιατί σύλλογοι της πρωτεύουσας και συμπρωτεύουσας δεν μπορούν να το καταφέρουν αυτό;

Απ.: Είναι γεγονός ότι η επαρχία κρατάει τα σκήπτρα στο ελληνικό Χ/Μ. Πιστεύω ότι αυτό συμβαίνει γιατί στην επαρχία υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες για να πρωταγωνιστήσει μια ομάδα. Πρώτα απ' όλα δεν υπάρχει χάσιμο χρόνου με τις μετακινήσεις των αθλητών στο γήπεδο. Επίσης στην επαρχία μπορεί να μην έχουμε τόσους πολλούς αθλητικούς χώρους, αλλά από την άλλη δεν έχουμε και τόσες πολλές ομάδες όπως σε Αθήνα και Θεσ/νίκη. Έτσι πάντα ο χρόνος προπόνησης μιας ομάδας είναι πολύ μεγαλύτερος και δίνεται η ευκαιρία στο προπονητή να προετοιμάσει καλύτερα την ομάδα του.

Στις επαρχιακές ομάδες νομίζω ότι όλοι οι ρυθμοί είναι πιο χαλαροί, το όλο κλίμα πιο οικογενειακό, δεν υπάρχει άγχος και πίεση σε πολλά πράγματα κι αυτό κάνει τους αθλητές να είναι περισσότερο συγκεντρωμένοι μέσα στο γήπεδο. Σε αντίθεση με Αθήνα - Θεσ/νίκη κάποια πράγματα είναι πιεστικά και λίγο απρόσωπα.

Ένα άλλο βασικό στοιχείο είναι η αναγνωρισιμότητα και η αγάπη του κόσμου που απολαμβάνουν οι αθλητές που παίζουν στην επαρχία και σίγουρα κάτι τέτοιο ανεβάζει και τη διάθεσή τους.

Πιστεύω όμως ότι αν, εκτός από τον ΑΡΗ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ, ΠΑΟΚ και ΑΕΚ που έχουν ήδη ομάδες χάντμπολ, μπουν κι άλλα μεγάλα «ποδοσφαιρικά» ονόματα συλλόγων με τη δυναμική που έχουν, ίσως στο μέλλον να δούμε να πηγαίνουν συχνότερα πρωταθλήματα και κύπελλα σε Αθήνα και Θεσ/νίκη.

Ερ.: Τι εστί Βασίλης Κρανιώτης για το χάντμπολ της πόλης μας;

Απ.: Η «Α» είναι μια ομάδα με μεγάλη ιστορία και δε μιλάω μόνο για το άθλημα του χάντμπολ. Είναι γνωστή σε όλη την Ελλάδα και η αγαπημένη πολλών φιλάθλων, είναι ΙΔΕΑ. Μέσω του Χ/Μ ακούστηκε η Άρτα και η Ελλάδα και εκτός συνόρων.

Το 1987 όταν ιδρύθηκε το τμήμα Χ/Μ Γυναικών από μια ομάδα επιφανών παραγόντων και αθλητριών που οι περισσότερες έπαιζαν στο τμήμα μπάσκετ του συλλόγου, μέσα σ' αυτή ήταν και ο κ. Κρανιώτης Βασίλης.

Ήταν ο αρχιτέκτονας αυτής της ομάδας και μαζί με στενούς του συνεργάτες βοήθησε σημαντικά να οργανωθεί το γυναικείο τμήμα. Από τότε είναι ο μόνος που συνεχίζει να είναι όλα αυτά τα χρόνια δίπλα στην ομάδα και Πρόεδρος του Συλλόγου. Αγαπάει παθολογικά την ομάδα και πάντα ήθελε και θέλει να τη βλέπει πρώτη. Αυτό άλλωστε αποδεικνύουν και η γεμάτη τροπαιοθήκη του συλλόγου με πρωταθλήματα και κύπελλα που έχει κατακτήσει η «Α» κατά τη διάρκεια της θητείας του. Είναι ένας πετυχημένος άνθρωπος, σωστός οικογενειάρχης, καταξιωμένος στη δουλειά του και στη κοινωνία της Άρτας και η «Α» είναι γι' αυτόν η δεύτερη οικογένειά του.

Είναι ένας άνθρωπος που πιστεύω ότι αν είχε περισσότερους συνεργάτες και μεγαλύτερη οικονομική άνεση η ομάδα θα έκανε ακόμα πιο σπουδαία πράγματα σε Ελλάδα και Ευρώπη.

Έφερε στην Άρτα κορυφαία ονόματα του ελληνικού αλλά και ευρωπαϊκού χάντμπολ που μείνανε χρόνια στην ομάδα και προσφέρανε θέαμα και συγκινήσεις στους φίλους του αθλήματος.

Σίγουρα έκανε και λάθη στη θητεία του σαν πρόεδρος και νομίζω ότι ένα από αυτά είναι ότι έπρεπε να δώσει πιο νωρίς μεγαλύτερη βαρύτητα στα τμήματα υποδομών κι αυτή τη στιγμή να είχε την ανάγκη το πολύ 1-2 ξένων παικτριών, γιατί και χωρίς ξένες δεν μπορεί να πρωταγωνιστήσει μια ομάδα.

Κάλλιο αργά παρά ποτέ βέβαια μιας και τα τμήματα υποδομών λειτουργούν εδώ και αρκετά χρόνια με μεγάλη επιτυχία και συνεχή παρουσία τα τελευταία χρόνια σε τελικές φάσεις πανελληνίων πρωταθλημάτων, έχοντας μάλιστα και μια πρωτιά στο περσινό πρωτ/μα Νεανίδων.

Ήδη φέτος  η γυναικεία ομάδα στελεχώνεται με 6-7 κορασίδες και νεανίδες και ο στόχος είναι πάνω σ' αυτές να στηριχτεί η ομάδα τα επόμενα χρόνια.

Η γνώμη μου για τον κ. Κρανιώτη μπορεί για κάποιους να μην είναι αντικειμενική γιατί σίγουρα στηρίζεται στο συναίσθημα και στην αμοιβαία εκτίμηση που υπάρχει μεταξύ μας, αλλά νομίζω, και σ' αυτό θα συμφωνούν οι περισσότεροι, ότι όλοι του χρωστάμε τουλάχιστον ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για τη προσφορά του και στο χάντμπολ και στην ομάδα της Α.

Ερ.: Τι αποτρέπει τα νέα παιδιά και δεν ασχολούνται με τον Αθλητισμό και τι συμβουλή δίνεις εσύ, που έχεις κερδίσει τα πάντα στη ζωή σου;

Απ.: Η κοινωνία που ζούμε με τους ταχύτατους ρυθμούς, τη πίεση και το άγχος σε όλους τους τομείς της ζωής μας, έχει επηρεάσει και τα παιδιά που η ενασχόλησή τους με τον αθλητισμό είναι η τελευταία τους επιλογή.

Η μόρφωση ενός παιδιού είναι πολύ σημαντικό εφόδιο για τη ζωή του, αλλά από την άλλη πιστεύω ότι η οικογένεια πιέζει και φορτώνει πολύ τα παιδιά, που εκτός από το σχολείο, έχουν φροντιστήρια, 2-3 ξένες γλώσσες, ωδεία. κλπ. Κατά συνέπεια δεν υπάρχει ελεύθερος χρόνος να παίξει ένα παιδί, πόσο μάλλον να είναι σε μια ομάδα. Με σωστό προγραμματισμό να είστε σίγουροι ότι ένα παιδί μπορεί να συνδυάσει άψογα και τα δύο. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα αθλητών, και στην Α, που συνδύασαν άριστα και το σχολείο και τον αθλητισμό, παίρνοντας μάλιστα και μόρια για ΑΕΙ και ΤΕΙ μέσα από τις επιτυχίες της ομάδας .

Ένα ακόμη μεγάλο πρόβλημα είναι ότι τα παιδιά πλέον δεν βγαίνουν έξω από το σπίτι να παίξουν, παρά μόνο είναι κολλημένα μπροστά σε μια οθόνη υπολογιστή και «παίζουν» εικονικά παιχνίδια. Δε λέω, καλή η τεχνολογία και απαραίτητη για την εποχή μας, αλλά έχει παραγίνει το κακό.

Από τη πλειοψηφία των σημερινών παιδιών λείπει το παιχνίδι, η παρέα και η ξεγνοιασιά. Οι αρχαίοι λέγανε «νους υγιής εν σώματι υγιές» και σίγουρα κάτι ξέρανε παραπάνω. Νομίζω ότι αυτή είναι και η καλύτερη και η σοφότερη συμβουλή που θα μπορούσα να δώσω στα σημερινά παιδιά.

Ερ.: Ποιόν αθλητή, αθλήτρια θαυμάζεις περισσότερο σε παγκόσμιο επίπεδο;

Απ.: Υπάρχουν πολλοί αθλητές και αθλήτριες που θαυμάζω σε παγκόσμιο επίπεδο, αλλά ξεχωρίζω από γυναίκες τη Ρουμάνα Μαρινέλα Γκιόρφι, που είχα τη τύχη να παίξω και σαν συμπαίκτριά της μιας και ήταν μέλος της «Α» πολλά χρόνια. Πιστεύω ότι ήταν από τις καλύτερες ξένες παίκτριες που πέρασαν ποτέ από τα ελληνικά γήπεδα, μια άψογη επαγγελματίας, αθλήτρια με ισχυρή προσωπικότητα και ήθος και σωστή οικογενειάρχης.

Από άντρες, είμαι μεγάλη θαυμάστρια του Κροάτη Ιβάνο Μπάλιτς. Μου αρέσει πάρα πολύ ο τρόπος παιχνιδιού του και το πώς κατευθύνει τους συμπαίκτες του. Ένας παίκτης - ηγέτης που απολαμβάνει πραγματικά κάθε παιχνίδι.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ.